PLOTKA - WAW // ZONE. Nie gra, nie do końca symulacja.

/// Mogę ci dać obrazki jak będziesz chciał, treść swobodnie modyfikuj, kasuj jak ci pasuje

EKSPERYMENT Z SYMULACJĄ ZACHOWAŃ SPOŁECZNYCH OPARTĄ NA LOKALNYM MODELU AI

Czy niewielki model językowy może symulować zachowania tysięcy ludzi, podejmujących niezależne decyzje w zmieniających się warunkach? Czy takie rozwiązanie mogłoby w przyszłości znaleźć zastosowanie w grach strategicznych, wojennych, symulacjach społecznych lub systemach analizujących złożone scenariusze?

Z tych pytań narodziła się PLOTKA , eksperymentalna symulacja, w której informacja rozprzestrzenia się po fikcyjnej Warszawie stojącej u progu epidemii. Każdy mieszkaniec może usłyszeć plotkę, uwierzyć w nią, zignorować ją, sprawdzić ją lub przekazać dalej. A przy każdym kolejnym przekazaniu informacja może zmienić swoje znaczenie.

To rodzaj cyfrowego głuchego telefonu, a raczej zabawy w grę pomidor, w którym AI wpływa nie tylko na obieg informacji, ale również na zachowania całej społeczności.

MIASTO I MIESZKAŃCY

W obecnej wersji symulacja obejmuje od 70 do 5000 mieszkańców rozmieszczonych w 18 dzielnicach Warszawy. Liczbę osób będę sukcesywnie zwiększać.

Każda postać z 5000 postaci ma przypisaną rolę społeczną, może być taksówkarzem, emerytką, pielęgniarką, paserem czy influencerką, itd. oraz jeden z 12 typów charakterów na start, które pierwsze generują plotkę z zestawem indywidualnych cech.

Użytkownik wprowadza dowolną plotkę i obserwuje, jak zaczyna ona żyć własnym życiem. Kto przekaże ją dalej? Kto w nią uwierzy? Jak zmieni się jej treść? Czy wywoła panikę, skłoni ludzi do gromadzenia zapasów, czy pozostanie niezauważona?
Każdy mieszkaniec może przechowywać własną wersję informacji. Dzięki temu można śledzić jej drogę przez miasto, kolejne modyfikacje oraz konsekwencje społeczne.

AI, KTÓRE PODEJMUJE DECYZJE, ZAMIAST PISAĆ DIALOGI

Sercem eksperymentu jest basal-1.5-mini, uruchamiany lokalnie na zwykłej karcie graficznej.

W tym projekcie model nie generuje swobodnych wypowiedzi bohaterów. Pełni funkcję klasyfikatora, który na podstawie opisanej po polsku sytuacji ocenia możliwe zachowania.

W zależności od etapu symulacji rozstrzyga między innymi:

• Charakter informacji: czy wiadomość jest plotką, czego dotyczy, jaki ma wydźwięk i poziom zagrożenia.

• Zachowanie nadawcy: czy przekaże informację dalej i w jaki sposób ją przedstawi.

• Reakcję odbiorcy: czy uwierzy, postanowi sprawdzić informację, czy ją zignoruje.

• Działanie mieszkańca: czy pod wpływem przekonań zrobi zapasy, pozostanie w domu, ucieknie czy nie podejmie żadnego działania.

Decyzje nie są całkowicie deterministyczne. Model może na przykład ocenić prawdopodobieństwo przekazania plotki na 37%. Ostateczny wynik rozstrzyga mechanizm losowy symulacji. Dzięki temu nawet podobni mieszkańcy w zbliżonych okolicznościach nie muszą zachowywać się identycznie.

BASAL INTERPRETUJE KONTEKST I SZACUJE PRAWDOPODOBIEŃSTWA ZACHOWAŃ

Program odpowiada za mechanikę świata: spotkania mieszkańców, połączenia telefoniczne, media społecznościowe, przemieszczanie się między dzielnicami oraz rozwój epidemii.

Parametry świata można modyfikować. Zmieniać można między innymi dostępność wody, prądu, transportu, rodzaj zagrożenia czy warunki rozprzestrzeniania się informacji. Pozwala to eksperymentować z różnymi scenariuszami i obserwować, jak zmiana jednego elementu wpływa na zachowanie całego miasta.

EKSPERYMENT BEZ Z GÓRY OKREŚLONEGO REZULTATU

PLOTKA nie powstała jako gotowa gra ani produkt komercyjny. Jest przede wszystkim sposobem na sprawdzenie, jak modele językowe mogą współpracować z klasycznymi systemami symulacyjnymi.

Interesuje mnie nie tylko końcowy rezultat, ale również sam proces: projektowanie mechanizmów, testowanie różnych architektur, obserwowanie nieprzewidzianych zachowań i szukanie granic możliwości niewielkich modeli AI.

Być może część ktoś w przyszłości zastosuje taki model w grach strategicznych, symulacjach konfliktów, modelowaniu zachowań społecznych lub narzędziach wspierających produkcję gier. Na razie celem nie jest stworzenie gotowego produktu, lecz odkrywanie rozwiązań, które mogą się przydać przy budowaniu kolejnych rozwiązań.